Karamsar İyimser..

Çocukken ne güzeldi hayat..

Tek derdimiz akşam eve geç döndüğümüzde annemize vereceğimiz hesaptı.

Hayat nasıl geçiyor, zaman nasıl da yitip gidiyor..

Gün geçtikçe büyüyoruz..

Askerden geleli bile 15 yıl olacak neredeyse..

Halbuki ben daha dün çocuktum.

Daha dün basketbol oynamaya gidiyordum gece..

Daha dün deplasmanlara kaçardım ailemden habersiz..

Daha dün okulda kavga ederdim..

Daha dün aşık olunca dünyayı yakardım..

Acemi öpüşlerin tadını alırdım ben..

Çıkarsız sevmek nedir bilirdim üstelik..

Can dostlarım vardı..

Hep birlikte idik ve birbirimiz için herşeyimi verirdik.

Paylaşmanın tadını çıkarırdık doyasıya..

Paramız olmasa da zaman geçirecek birşeyler bulurduk hep.

Yada zaman geçirtecek şeyler bizi bulurdu.

Şimdiki durumumuzu düşününce insan nasıl diye soruyor.

Ne zaman evlendim ben, ya bu çocuklar nasıl bu kadar büyüdü..

Peki neden hep benim devrimin ünlüleri tek tek bu dünyayı bize bırakmaya başladı..

Geçenlerde Milliyet gazetesinin internet sitesinde dönemimizin meşhur Bizimkiler dizisinin oyuncularının şu andaki durumlarını yazıyordu..

Hiç kimse kalmamış gibi..

1-2 kişi.. Gerisi.. Toprak altında..

Yüzüme tokat gibi çarptı bu düşünce..

Hepimiz toprak olacağız ya sonunda, o zaman neden bu mücadele.. Bu hırs..

Bu yalan dolan..

Ne olursa olsun, çok zengin de olsak yiyecek ekmeğe muhtaç da olsak ölümün karşısında hepimiz eşit değil miyiz zaten?

Zamanı gelince hepimiz tatmıyor muyuz bu duyguyu?

Yanımızda, çevremizdeki kişiler geliyor cenazemize..

Ağlaşarak gömüyorlar bizi..

Katılanlar birbirlerine bakıyor, taziyeler.. Üzüntü bildirmeler.. Yalandan dökülen gözyaşları..

Bir zaman hatırlanıyorsunuz, sonrası yok..

Unutulup gidiyorsunuz..

Ne kadar tuhaf değil mi?

Halbuki siz onların hayatında çok önemli bir yere sahiptiniz..

Sizi önemserlerdi, belki de severlerdi..

Belki küfür etmek isterlerdi size..

Belki de… Gerisi yok..

Ama ölüm araya girince hepsi yokoldu gitti.

Size de soğuk toprağın altı kaldı..

Nasılsa ruh açısından bakınca çok fazla zamanınız olacak düşünmek için bunu..

Şimdiden başlamanın bir faydası yok, önemli olan günü yaşamak bu noktadan hareketle..

Günü yaşayın..

Dışarıda yağmur yağıyor, hava kapalı diye üzüleceğinize camı açın ve toprak kokusunu duyun..

Genzinizi yaksın o koku..

Sanki bir daha hiç koklamayacak gibi çekin içinize..

Derin derin..

Belki bir daha bunu yapmaya şansınız olmayabilir..

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s